Oznaczenia ISO VG 32, ISO VG 46 i ISO VG 68 określają klasę lepkości oleju w temperaturze 40°C. Im wyższa liczba po symbolu ISO VG, tym większa lepkość kinematyczna oleju w tych samych warunkach pomiaru. Nie oznacza to jednak, że olej ISO VG 68 jest lepszy od ISO VG 32 ani że można dobierać klasę wyłącznie na podstawie temperatury panującej w instalacji.
W układzie chłodniczym olej pracuje razem z czynnikiem, podlega dużym zmianom temperatury i krąży przez elementy o odmiennych warunkach przepływu. Musi zapewniać odpowiedni film smarny w sprężarce, a jednocześnie zachowywać zdolność powrotu z instalacji. Właściwa klasa lepkości jest więc jednym z podstawowych parametrów doboru, lecz nie zastępuje informacji o bazie chemicznej, zgodności z czynnikiem ani dopuszczeniu oleju do konkretnej sprężarki.
Co oznacza skrót ISO VG?
ISO VG oznacza International Organization for Standardization Viscosity Grade, czyli klasę lepkości według systemu określonego w normie ISO 3448. Klasyfikacja dotyczy ciekłych środków smarnych i opiera się na lepkości kinematycznej mierzonej w temperaturze 40°C.
Liczba występująca po symbolu ISO VG wskazuje nominalną, środkową wartość lepkości danej klasy. Dla ISO VG 32 wynosi ona 32 mm²/s, dla ISO VG 46 — 46 mm²/s, a dla ISO VG 68 — 68 mm²/s.
Nie jest to wymóg uzyskania dokładnie jednej wartości. Każda klasa obejmuje przedział wynoszący ±10% względem wartości nominalnej. Dwa oleje oznaczone jako ISO VG 46 mogą zatem mieć lepkość kinematyczną równą na przykład 43 lub 49 mm²/s w temperaturze 40°C i nadal należeć do tej samej klasy.
Jakie zakresy lepkości mają ISO VG 32, 46 i 68?
Zakresy klas są ściśle określone. Wartości odnoszą się do świeżego oleju mierzonego w temperaturze 40°C.
| Klasa lepkości | Wartość nominalna przy 40°C | Dopuszczalny zakres przy 40°C |
|---|---|---|
| ISO VG 32 | 32 mm²/s | 28,8–35,2 mm²/s |
| ISO VG 46 | 46 mm²/s | 41,4–50,6 mm²/s |
| ISO VG 68 | 68 mm²/s | 61,2–74,8 mm²/s |
Jednostka mm²/s jest jednostką lepkości kinematycznej. W dokumentacji technicznej można spotkać również zapis cSt, czyli centystoks. Obie jednostki mają taką samą wartość liczbową:
1 mm²/s = 1 cSt
Olej o lepkości 46 mm²/s ma więc lepkość równą 46 cSt w tej samej temperaturze pomiaru.
Zakresy poszczególnych klas nie nakładają się na siebie. Olej o lepkości 38 mm²/s przy 40°C nie spełnia wymagań ani klasy ISO VG 32, ani ISO VG 46. Sama nazwa handlowa produktu nie wystarcza do oceny jego parametrów — dokładną lepkość należy sprawdzić w aktualnej karcie danych technicznych.
Czym jest lepkość kinematyczna oleju chłodniczego?
Lepkość opisuje opór cieczy przeciwko płynięciu. Olej o większej lepkości przepływa w danych warunkach trudniej niż olej o mniejszej lepkości. W praktyce mówi się potocznie, że jest „gęstszy”, chociaż gęstość i lepkość są odrębnymi właściwościami fizycznymi.
Klasy ISO VG opierają się na lepkości kinematycznej. Jest ona zależna od lepkości dynamicznej i gęstości cieczy:
lepkość kinematyczna = lepkość dynamiczna ÷ gęstość
Lepkość dynamiczna określa wewnętrzny opór płynu podczas ścinania, natomiast lepkość kinematyczna uwzględnia dodatkowo jego gęstość. Z tego powodu dwóch olejów o takiej samej lepkości dynamicznej nie należy automatycznie przypisywać do tej samej klasy ISO VG bez znajomości ich lepkości kinematycznej przy 40°C.
W instalacji chłodniczej lepkość wpływa między innymi na:
- tworzenie filmu smarnego pomiędzy współpracującymi powierzchniami,
- opory przepływu w kanałach olejowych,
- pracę pompy oleju, jeżeli sprężarka jest w nią wyposażona,
- uszczelnienie przestrzeni roboczych sprężarki,
- odprowadzanie ciepła z elementów mechanicznych,
- zdolność oleju do powrotu z instalacji,
- straty mechaniczne podczas rozruchu i normalnej pracy.
Prawidłowa lepkość musi zostać utrzymana w rzeczywistych warunkach pracy, a nie tylko podczas laboratoryjnego pomiaru w temperaturze 40°C.
Co oznacza klasa ISO VG 32?
Olej ISO VG 32 ma nominalną lepkość kinematyczną 32 mm²/s przy 40°C. Dopuszczalny zakres tej klasy wynosi od 28,8 do 35,2 mm²/s.
Spośród porównywanych klas ISO VG 32 ma najmniejszą lepkość w tej samej temperaturze. Może dzięki temu stawiać mniejszy opór przepływu i łatwiej krążyć w instalacji, ale musi nadal zapewniać warstwę smarną wymaganą przez konstrukcję sprężarki.
Klasa ISO VG 32 jest spotykana między innymi w olejach estrowych przeznaczonych do wybranych sprężarek i czynników chłodniczych. Przykładem produktu dostępnego w sklepie jest syntetyczny olej POE ISO VG 32 w opakowaniu 1 l.
Obecność oznaczenia ISO VG 32 nie przesądza jednak o możliwości zastosowania produktu w każdej sprężarce wymagającej oleju o takiej lepkości. Konieczne jest również sprawdzenie rodzaju bazy olejowej, zgodności z czynnikiem i wymagań dokumentacji technicznej urządzenia.
Co oznacza klasa ISO VG 46?
ISO VG 46 oznacza nominalną lepkość kinematyczną 46 mm²/s w temperaturze 40°C. Olej należy do tej klasy, jeżeli wynik pomiaru mieści się w zakresie 41,4–50,6 mm²/s.
Przy tej samej temperaturze olej ISO VG 46 jest bardziej lepki od ISO VG 32, ale mniej lepki od ISO VG 68. Zapewnia inną charakterystykę przepływu i tworzenia filmu smarnego, dlatego nie należy traktować go jako automatycznego zamiennika sąsiednich klas.
Olej tej klasy może być stosowany w sprężarkach chłodniczych, dla których przewidziano odpowiednią lepkość i konkretny typ środka smarnego. W kategorii olejów chłodniczych znajduje się między innymi olej POE ISO VG 46 w opakowaniu 5 l.
Przy wymianie lub uzupełnianiu oleju oznaczenie ISO VG 46 musi być zgodne z dokumentacją sprężarki. Należy jednocześnie zweryfikować typ bazy, wymagane dodatki, dopuszczalną zawartość wilgoci i kompatybilność materiałową.
Co oznacza klasa ISO VG 68?
Olej ISO VG 68 ma nominalną lepkość kinematyczną 68 mm²/s przy 40°C. Granice klasy wynoszą od 61,2 do 74,8 mm²/s.
Jest to najbardziej lepka z trzech omawianych klas. Przy tej samej temperaturze stawia większy opór przepływu i może tworzyć grubszy film smarny, jeżeli pozwalają na to warunki pracy oraz konstrukcja sprężarki. Większa lepkość nie oznacza jednak automatycznie lepszej ochrony. Zbyt lepki olej może utrudniać rozruch, przepływ przez kanały smarne oraz powrót z chłodnych części instalacji.
Klasa ISO VG 68 występuje w olejach przeznaczonych do wybranych zastosowań chłodniczych. Dostępny asortyment obejmuje na przykład syntetyczny olej chłodniczy klasy ISO VG 68 w opakowaniu 4 l.
Zastosowanie tej klasy wymaga jednoznacznego potwierdzenia w dokumentacji urządzenia. Nie należy wybierać jej wyłącznie dlatego, że sprężarka pracuje przy wysokim ciśnieniu albo w wysokiej temperaturze otoczenia.
Jak temperatura wpływa na lepkość oleju chłodniczego?
Lepkość oleju maleje wraz ze wzrostem temperatury i rośnie podczas ochładzania. Oznaczenie ISO VG odnosi się tylko do jednego punktu pomiarowego — 40°C. Nie informuje bezpośrednio, jak olej zachowa się przy temperaturze –30°C, 80°C czy 100°C.
Olej ISO VG 68 będzie znacznie bardziej lepki podczas zimnego rozruchu niż wynikałoby to z liczby 68. Po rozgrzaniu jego lepkość może spaść do wartości wielokrotnie niższej od podanej dla 40°C. Podobne zjawisko dotyczy olejów ISO VG 32 i 46.
Do oceny zmian lepkości w szerszym zakresie temperatur służą między innymi:
- lepkość kinematyczna przy 100°C,
- wskaźnik lepkości VI,
- temperatura płynięcia,
- wykres zależności lepkości od temperatury,
- charakterystyka mieszaniny oleju z czynnikiem chłodniczym.
Wskaźnik lepkości VI opisuje, jak silnie lepkość oleju zmienia się wraz z temperaturą. Wyższy VI oznacza mniejszą względną zmianę lepkości przy zmianie temperatury. Dwa oleje ISO VG 46 mogą mieć taką samą lepkość przy 40°C, a jednocześnie zachowywać się inaczej podczas rozruchu w niskiej temperaturze lub w gorącej misce olejowej.
Jak czynnik chłodniczy wpływa na lepkość oleju?
W sprężarce olej nie zawsze pracuje jako czysta, nierozcieńczona ciecz. Część czynnika chłodniczego może rozpuszczać się w oleju, szczególnie podczas postoju, przy niskiej temperaturze oleju i pod odpowiednio wysokim ciśnieniem.
Rozpuszczony czynnik zazwyczaj obniża lepkość mieszaniny. Olej, który jako świeży produkt spełnia wymagania ISO VG 46, może więc mieć podczas pracy znacznie mniejszą lepkość efektywną. Skala zmiany zależy od:
- rodzaju czynnika,
- rodzaju oleju,
- ciśnienia,
- temperatury,
- stężenia czynnika w oleju,
- konstrukcji i sposobu pracy sprężarki.
Po uruchomieniu urządzenia ciśnienie w skrzyni korbowej może szybko się obniżyć. Czynnik wydzielający się z oleju powoduje wówczas pienienie. Silne pienienie może doprowadzić do wynoszenia oleju ze sprężarki, spadku jego poziomu i pogorszenia smarowania.
Sama klasa ISO VG nie opisuje zachowania mieszaniny olej–czynnik. Wymagane są dane dotyczące rozpuszczalności, mieszalności i lepkości roztworu w warunkach przewidzianych dla danej instalacji.
Jak dobrać ISO VG 32, 46 lub 68 do sprężarki?
Podstawą doboru jest dokumentacja konkretnego modelu sprężarki. Producent urządzenia określa dopuszczony typ oleju, jego klasę lepkości, ilość napełnienia oraz czynniki, z którymi może pracować.
Przy doborze bierze się pod uwagę:
- konstrukcję sprężarki,
- luzy i obciążenia elementów mechanicznych,
- prędkość obrotową,
- sposób doprowadzania oleju do punktów smarnych,
- temperaturę oleju w sprężarce,
- temperaturę parowania i skraplania,
- rozpuszczalność czynnika w oleju,
- zdolność oleju do powrotu z parownika,
- sposób regulacji wydajności,
- długość i ukształtowanie rurociągów,
- zakres pracy urządzenia podczas rozruchu, odszraniania i postoju.
Nie istnieje uniwersalna reguła, według której małe sprężarki zawsze wymagają ISO VG 32, a duże ISO VG 68. Różne konstrukcje pracujące z tym samym czynnikiem mogą wymagać innych lepkości. Również sprężarki o podobnej wydajności mogą mieć odmienne wymagania ze względu na sposób smarowania i temperatury wewnętrzne.
Przed zakupem można porównać dostępne oleje chłodnicze ISO VG 32, 46, 68 i innych klas, ale ostateczny wybór powinien odpowiadać oznaczeniu wskazanemu dla konkretnego urządzenia.
Czy klasa ISO VG określa rodzaj oleju?
Klasa ISO VG określa wyłącznie przedział lepkości kinematycznej przy 40°C. Nie informuje, z jakiej bazy wykonano olej ani jakie dodatki zawiera produkt.
W chłodnictwie stosowane są między innymi oleje:
- mineralne,
- alkilobenzenowe,
- poliestrowe POE,
- polialkilenoglikolowe PAG,
- poliwinylowoeterowe PVE,
- polialfaolefinowe PAO.
Olej mineralny ISO VG 32 i olej POE ISO VG 32 należą do tej samej klasy lepkości, lecz mogą mieć zupełnie inną mieszalność z czynnikiem, stabilność chemiczną, higroskopijność i kompatybilność materiałową. Nie są automatycznie zamienne.
Oznaczenie ISO VG nie określa również:
- temperatury płynięcia,
- temperatury zapłonu,
- odporności na utlenianie,
- stabilności termicznej i hydrolitycznej,
- zawartości wilgoci,
- liczby kwasowej,
- właściwości przeciwzużyciowych,
- kompatybilności z uszczelnieniami,
- dopuszczenia do pracy z określonym czynnikiem.
Pełna identyfikacja oleju wymaga co najmniej rodzaju bazy, klasy lepkości i potwierdzonego zakresu zastosowania.
Dlaczego oleje POE wymagają ochrony przed wilgocią?
Oleje poliestrowe POE są higroskopijne, czyli pochłaniają wilgoć z powietrza. Proces rozpoczyna się po otwarciu opakowania i kontakcie oleju z atmosferą. Rozpuszczona w oleju woda może nie być widoczna gołym okiem.
Zawilgocenie pogarsza warunki pracy instalacji. W obecności wody i podwyższonej temperatury może dochodzić do hydrolizy estrów oraz powstawania kwaśnych produktów rozkładu. Konsekwencją mogą być:
- wzrost liczby kwasowej,
- korozja metalowych elementów,
- pogorszenie właściwości smarnych,
- powstawanie osadów,
- uszkodzenie sprężarki,
- trudności z prawidłowym osuszeniem układu.
Opakowanie oleju POE należy otwierać bezpośrednio przed użyciem, ograniczyć czas kontaktu produktu z powietrzem i szczelnie zamknąć pozostałą część. Nie należy wlewać z powrotem do opakowania oleju, który został wcześniej przelany do otwartego naczynia lub miał kontakt z elementami serwisowymi o nieznanej czystości.
Co się stanie po zastosowaniu oleju o zbyt małej lepkości?
Olej o lepkości niższej niż wymagana może nie utworzyć dostatecznie trwałego filmu pomiędzy obciążonymi powierzchniami. Ryzyko wzrasta przy wysokiej temperaturze oleju oraz znacznym rozcieńczeniu czynnikiem chłodniczym.
Możliwe skutki obejmują:
- przyspieszone zużycie łożysk i powierzchni ślizgowych,
- wzrost tarcia w warunkach niedostatecznego filmu smarnego,
- zacieranie elementów,
- pogorszenie uszczelnienia przestrzeni roboczych,
- spadek ciśnienia oleju w układach z pompą,
- skrócenie trwałości sprężarki.
Niska lepkość może być wynikiem nie tylko zastosowania niewłaściwej klasy. Przyczyną bywa także nadmierna temperatura, rozcieńczenie oleju czynnikiem, zmieszanie z rzadszym środkiem smarnym albo degradacja produktu.
Co się stanie po zastosowaniu oleju o zbyt dużej lepkości?
Zbyt lepki olej zwiększa opory przepływu i straty mechaniczne. Problem może być szczególnie wyraźny podczas rozruchu po długim postoju w niskiej temperaturze.
Możliwe konsekwencje to:
- utrudnione doprowadzanie oleju do punktów smarnych,
- większy moment wymagany podczas rozruchu,
- wzrost poboru mocy,
- wolniejszy powrót oleju z instalacji,
- gromadzenie oleju w parowniku lub rurociągach,
- ograniczenie wymiany ciepła przez warstwę oleju,
- niedobór oleju w sprężarce mimo prawidłowego całkowitego napełnienia układu.
Wyższa lepkość nie kompensuje błędów związanych z powrotem ciekłego czynnika, przegrzewaniem sprężarki ani niewłaściwym prowadzeniem przewodów. Zastosowanie ISO VG 68 zamiast zalecanego ISO VG 32 może wprowadzić nowe problemy, zamiast zwiększyć ochronę mechaniczną.
Czy oleje ISO VG 32, 46 i 68 można mieszać?
Mieszanie różnych klas lepkości prowadzi do otrzymania produktu o wartości pośredniej, której nie można wiarygodnie określić bez znajomości proporcji i wykonania pomiaru. Powstała mieszanina może nie spełniać wymagań żadnej klasy wskazanej w dokumentacji sprężarki.
Problem nie ogranicza się do samej lepkości. Oleje mogą różnić się bazą chemiczną, dodatkami, stabilnością, mieszalnością z czynnikiem oraz kompatybilnością z uszczelnieniami. Nawet produkty należące do tej samej klasy ISO VG nie muszą nadawać się do mieszania.
Przed uzupełnieniem oleju należy ustalić:
- jaki produkt znajduje się w instalacji,
- czy jest to olej mineralny, POE, PAG, PVE, PAO lub inny,
- jaka klasa lepkości została zastosowana,
- czy dokumentacja dopuszcza mieszanie,
- czy olej nie jest zawilgocony lub zdegradowany,
- czy zmiana produktu wymaga usunięcia wcześniejszego napełnienia.
Brak informacji o oleju znajdującym się w układzie nie uzasadnia dolania produktu dobranego wyłącznie na podstawie klasy ISO VG.
Jak sprawdzić lepkość oleju znajdującego się w instalacji?
Ocena wzrokowa nie pozwala określić klasy lepkości. Kolor, przejrzystość i sposób spływania z narzędzia mogą wskazywać na zanieczyszczenie lub degradację, ale nie zastępują pomiaru laboratoryjnego.
Badanie próbki może obejmować:
- lepkość kinematyczną przy 40°C,
- lepkość kinematyczną przy 100°C,
- zawartość wody,
- liczbę kwasową,
- obecność metali pochodzących ze zużycia,
- zanieczyszczenia stałe,
- identyfikację domieszki innego oleju,
- ocenę produktów utleniania.
Wynik lepkości używanego oleju należy porównać z wartością świeżego produktu oraz kryteriami określonymi dla danej sprężarki. Spadek lepkości może wynikać z rozcieńczenia czynnikiem lub domieszania rzadszego oleju. Wzrost bywa skutkiem utleniania, zanieczyszczenia albo zmieszania z produktem o wyższej lepkości.
Próbka pobrana bezpośrednio po zatrzymaniu instalacji może nadal zawierać rozpuszczony czynnik chłodniczy. Sposób pobierania, przechowywania i przygotowania próbki wpływa na wynik, dlatego analizę trzeba wykonywać zgodnie z procedurą laboratorium.
Na co zwrócić uwagę przy zakupie oleju chłodniczego?
Oznaczenie ISO VG jest tylko jednym z parametrów. Przed zakupem trzeba porównać pełne wymagania sprężarki z kartą danych technicznych oleju.
Należy sprawdzić:
- klasę ISO VG,
- rodzaj bazy olejowej,
- zgodność z czynnikiem chłodniczym,
- lepkość przy 40°C i 100°C,
- wskaźnik lepkości,
- temperaturę płynięcia,
- zawartość wilgoci,
- stabilność chemiczną i termiczną,
- wymagania dotyczące przechowywania,
- dostępne dopuszczenia,
- pojemność opakowania.
Olej powinien pochodzić z zamkniętego, nieuszkodzonego opakowania. W przypadku produktów higroskopijnych istotna jest również ilość potrzebna do wykonania serwisu. Wielokrotne otwieranie dużego opakowania zwiększa ryzyko pochłaniania wilgoci.
Informacje o właściwościach olejów i powiązanych zagadnieniach eksploatacyjnych można znaleźć również w bazie wiedzy BORI.
Podsumowanie
ISO VG 32, 46 i 68 to klasy lepkości kinematycznej określane w temperaturze 40°C. Liczby odpowiadają wartościom nominalnym wynoszącym odpowiednio 32, 46 i 68 mm²/s. Każda klasa obejmuje zakres ±10% wokół wartości nominalnej.
ISO VG 32 ma najmniejszą, a ISO VG 68 największą lepkość spośród trzech porównywanych klas. Nie tworzą one jednak skali jakości. Olej o wyższej klasie nie jest automatycznie lepszy i nie powinien zastępować produktu wskazanego w dokumentacji urządzenia.
Klasa ISO VG nie określa bazy chemicznej, zgodności z czynnikiem, higroskopijności ani zachowania oleju w całym zakresie temperatur. Dobór wymaga sprawdzenia konstrukcji sprężarki, warunków pracy, rodzaju czynnika oraz pełnych danych technicznych środka smarnego.
FAQ
Czy ISO VG 32 oznacza lepkość dokładnie 32 cSt?
Nie. Liczba 32 jest wartością nominalną klasy w temperaturze 40°C. Olej ISO VG 32 może mieć lepkość od 28,8 do 35,2 cSt i nadal spełniać wymagania tej klasy.
Dokładną wartość konkretnego produktu należy sprawdzić w jego karcie danych technicznych. Może ona różnić się pomiędzy olejami, mimo że wszystkie są oznaczone jako ISO VG 32.
Czy olej ISO VG 68 jest lepszy od ISO VG 46?
Nie. ISO VG 68 ma większą lepkość przy 40°C, ale nie oznacza to wyższej jakości ani lepszej ochrony w każdej sprężarce. Właściwa lepkość wynika z konstrukcji urządzenia i przewidzianych warunków pracy.
Jeżeli sprężarka wymaga ISO VG 46, zastosowanie ISO VG 68 może zwiększyć opory, utrudnić rozruch i pogorszyć powrót oleju z instalacji. O klasie nie należy decydować na podstawie zasady „im wyższa, tym lepsza”.
Czy można zastąpić olej ISO VG 32 olejem ISO VG 46?
Taką zmianę można wykonać wyłącznie wtedy, gdy dopuszcza ją dokumentacja konkretnej sprężarki lub sprawdzona procedura techniczna. ISO VG 46 jest wyraźnie bardziej lepki od ISO VG 32 i będzie inaczej zachowywał się podczas rozruchu, w kanałach olejowych oraz w chłodnych częściach instalacji.
Trzeba sprawdzić także bazę chemiczną i zgodność z czynnikiem. Zbliżone oznaczenia na opakowaniu nie potwierdzają zamienności produktów.
Czy dwa oleje POE ISO VG 32 można bezpiecznie mieszać?
Nie można tego przyjąć wyłącznie na podstawie wspólnej klasy lepkości i bazy POE. Produkty mogą różnić się składem estrów, pakietem dodatków, zawartością wilgoci oraz kompatybilnością z materiałami zastosowanymi w sprężarce.
Mieszanie wymaga potwierdzenia w dokumentacji technicznej. Jeśli takie dopuszczenie nie jest dostępne, należy zachować olej przewidziany dla danego modelu albo przeprowadzić wymianę zgodnie z zatwierdzoną procedurą.
Czy klasa ISO VG zmienia się wraz z temperaturą oleju?
Klasa pozostaje oznaczeniem produktu opartym na pomiarze przy 40°C. Rzeczywista lepkość oleju zmienia się jednak podczas pracy: rośnie przy chłodzeniu i maleje wraz ze wzrostem temperatury.
Z tego powodu olej ISO VG 46 nie ma lepkości 46 cSt w całym układzie. W gorącej sprężarce jego lepkość będzie znacznie mniejsza, a w zimnym parowniku lub podczas rozruchu — większa.
Czy ISO VG 32 odpowiada określonej klasie SAE?
Nie ma jednego dokładnego przelicznika pomiędzy ISO VG i SAE. Klasyfikacje wykorzystują inne zakresy, temperatury pomiaru i kryteria. Porównanie jednej liczby z drugą może prowadzić do błędnego doboru oleju.
W układzie chłodniczym należy stosować klasę oraz typ oleju wskazane w dokumentacji sprężarki. Zastępowanie oleju chłodniczego produktem dobranym na podstawie przybliżonego odpowiednika SAE jest niewłaściwe.
Dlaczego olej ISO VG 46 może mieć podczas pracy znacznie mniejszą lepkość?
Pierwszą przyczyną jest wzrost temperatury. Każdy olej staje się mniej lepki podczas nagrzewania. Drugą jest rozpuszczenie czynnika chłodniczego, który może dodatkowo obniżyć lepkość mieszaniny znajdującej się w sprężarce.
Wartość 46 cSt odnosi się do świeżego oleju badanego przy 40°C, a nie do roztworu oleju i czynnika w działającej instalacji. Dlatego dobór uwzględnia właściwości całego układu, nie tylko wartość widoczną na etykiecie.
Czy wyższa temperatura pracy zawsze wymaga oleju o wyższej klasie ISO VG?
Nie. Wyższa temperatura obniża lepkość, ale nie oznacza automatycznie konieczności przejścia z ISO VG 32 na 46 lub z 46 na 68. Taka zmiana wpływa również na rozruch, przepływ oleju, smarowanie i jego powrót z chłodnych części instalacji.
Wymaganą klasę ustala się dla całego zakresu pracy sprężarki. Zmiana może być bezpieczna tylko wtedy, gdy została przewidziana dla danego modelu, czynnika i warunków eksploatacji.
Jak długo można przechowywać otwarte opakowanie oleju POE?
Nie ma jednego czasu odpowiedniego dla wszystkich produktów i warunków przechowywania. Olej POE pochłania wilgoć od momentu kontaktu z powietrzem, a szybkość tego procesu zależy między innymi od wilgotności otoczenia, czasu otwarcia i szczelności zamknięcia.
Opakowanie należy otwierać bezpośrednio przed użyciem i zamknąć natychmiast po pobraniu potrzebnej ilości. Jeżeli istnieje podejrzenie zawilgocenia, same oględziny nie wystarczą — stan oleju wymaga oceny na podstawie dokumentacji produktu lub badania zawartości wody.
